Het pure Calabrië 12

Iets vroeger dan verwacht wordt ik opgehaald door de taxi, het is nog geen 11u30. De rit verloopt vlot; enkel wat vertraagd verkeer op het viaduct van Vilvoorde. We vernemen van de chauffeur dat die werken nog 7 jaar gaan duren. We komen ruim op tijd aan in de luchthaven om 12u50. Bernard rookt nog rap een laatste sigaretje. We begeven ons naar de Samsonite winkel, het verzamelpunt voor de groep. Wij zijn de eersten. Een half uurtje later beginnen de medereizigers toe te komen. Even later komt ook de medewerkster van IXI Travel toe die ons zal helpen bij het inchecken. We zijn blijkbaar met 20.

We checken vlot in om 13u30 en begeven ons naar de bagagecheck. Daar staan lange rijen aan te schuiven maar het verloopt al bij al vlot. Je mag wel niet vergeten je sleutels uit je broekzak te halen hé Frank 😛 Daarna begeven we ons naar gate A47 waar reeds heel wat volk zit te wachten. Er zijn gelukkig nog wat zeteltjes vrij zodat we wat kunnen relaxen voor de boarding om 14u55. Die verloopt vlot. Het vliegtuig zit goed vol. Onze TUI vlucht TB3511 vertrekt rond 15u45 naar Brindisi voor een vlucht van 2 uur en een kwart, van daar uit is het dan nog 35 min vliegen naar onze eindbestemming Lamezia Terme.

We landen rond 18u in Brindisi. Een groot deel van de passagiers stapt hier uit. Wij moeten blijven zitten; de instapkaarten worden gecontroleerd 😉 Er stappen ook heel wat nieuwe passagiers op die terug naar Brussel moeten; voor hen is er nog een tussenstop in Lamezia. Het vliegtuig zit weer goed vol.

We vertrekken rond 19u en landen 40 min later in Lamezia Terme, een kleine regionale luchthaven. We wandelen te voet naar de aankomsthal, halen onze bagage op en ontmoeten onze gids Rens. Hij doet de telling; we zijn nog met 20 🙂 Daarna gaan we te voet naar de bus die ons naar het hotel zal brengen. We moeten echter nog een tijd wachten omdat een handbagage van Marin en Lucia achtergebleven is aan de bagageband. Die is na de vluchten blijkbaar automatisch afgesloten. Na overleg met gids Dorith die met een lumbago te bed ligt, slagen Rens en Marin er toch in de trolley te recupereren, niet zonder de nodige alarmen te laten afgaan.

Na nog een uur rijden langs bochtige wegen komen we aan in het hotel. We checken in en zijn bij de gelukkigen die een bungalow kamer buiten het hoofdgebouw krijgen met een prachtig uitzicht op de baai. We worden met onze bagage in een elektrisch karretje gebracht. We keren terug naar het restaurant waar we een schotel antipasta geserveerd krijgen met een karaf rode en witte wijn. Daarna volgt nog een mascarpone dessertje. Dat smaakt; het is ruim 10 uur geleden dat we nog iets gegeten hadden.

We maken kennis met onze tafelgenoten : Marleen (in de zorg), Annique (op rust, collega van Marleen), Thierry (in de bouw/restauratie) en Dini (had vroeger een supermarkt maar helpt nu in de paardenstoeterij van haar dochter) We maken onze keuze voor het diner van morgen mbv streepjes. Hopelijk kunnen we dat allemaal onthouden. We kopen wat water in de bar van het zwembad op de kaart van de kamer en gaan daarna wat uitpakken. We relaxen nog wat voor we gaan slapen. Het was al bij al best een lange en vermoeiende dag.

We staan op tegen 6u30. Redelijk geslapen. Het is een prachtige morgen en de baai baadt in het zonlicht. We nemen op het gemak een verfrissende douche en vullen het privacy formulier in. Dan gaan we tegen 7u30 naar de receptie en geven het formulier af. We krijgen onze identiteitskaarten terug. Daarna gaan we ontbijten. We worden hartelijk begroet door het personeel. Het buffet is ruim en gevarieerd, zowel warm (spek en eieren) als koud. Er zijn broodjes, toast, croissants, zoete gebakjes, ontbijtgranen, yoghurt, fruit, tomaten, confituur, kaas, salami, hesp, … Kortom, voor elk wat wils. We kunnen ook cappuccino of thee krijgen uit de keuken en er staat een thermos met versie koffie aan het buffet. Lekker.

Na het ontbijt wandelen we naar het privéstrand van het hotel. Er staan een heleboel strandstoelen en parasols te wachten in het mulle zand. Aan de zee liggen er keien. Er worden reeds enkele vroege gasten van het hotel aangevoerd met de elektrische karretjes. Op de terugweg worden we een lift aangeboden in de karretjes die nu af en aan rijden. We wijzen die vriendelijk af en stappen verder terug omhoog naar het hotel dat prachtig gelegen is tegen de helling.

We gaan vandaag per trein naar Tropea. Het is verzamelen geblazen om 10u20 aan de poort van het hotel en wandelen samen met gids Rens rustig naar het station dat slechts op enkele honderden m van het hotel ligt. De trein is pas om 11u18 en sommigen proeven op aanraden van de gids van het lekkere ijs van La Marinella. We gaan ook even met de gids naar de lokale supermarkt hier vlakbij en kopen nog wat water. De trein is op tijd en we stappen op. Die is reeds vol en de meesten van de groep moeten blijven rechtstaan. Na een kwartiertje stappen we uit aan de tweede station in Tropea, waar we kennismaken met onze Engelstalige gids Anita. Zij zal de uitleg geven tijdens deze reis en Rens zal zo nodig vertalen.

We wandelen door de mooie middeleeuwse binnenstad van Tropea met de vele mooie patriciërswoningen (palazzi). Anita vertelt honderduit over de rijke geschiedenis van deze stad. We zien de oude restanten van de stadsomwalling. De gids toont met weidse gebaren waar de vroegere toegangspoorten waren, je kan ze bijna zien in je verbeelding 😉 We bezoeken de prachtige 11de eeuwse kathedraal met het beroemde schilderij van de Madonna van Roemenië die de stad tegen allerlei onheil zou beschermd hebben : aardbevingen, de pest en 2 bommen uit WOII die niet ontploften. Die staan trouwens nog in het portaal van de kathedraal.

Rond 14u krijgen we een uurtje vrij om iets te gaan eten. Wij lopen het restaurantje Piazza Encole binnen en bestellen een pasta met vis, tomaat en artisjok en een bier. Dat smaakt 🙂 Het is ondertussen warm geworden, boven de 30° C. We dalen nu via trappen af naar zeeniveau en klimmen daarna terug de trappen op naar het prachtige kerkje Santa Maria dell’Isola dat hoog op een rots is gelegen. Het heeft zijn naam gekregen omdat deze rots vroeger een eilandje was. Door het terugtrekken van het water is het nu een schiereiland geworden. We bekijken het interieur van het kerkje en de kleine tuin hoog gelegen . Van hier hebben we een prachtig uitzicht op de azuurblauwe zee en de Eolische eilanden aan de horizon. Vooral de Stromboli met zijn witte rookpluim is goed zichtbaar op heldere dagen.

Het kerkhof en de Necropolis laten we aan ons voorbij gaan, want we willen met de groep de trein van 16u30 naar Zambrone halen. De volgende trein is pas 2 uur later en dan wordt het wat laat om het diner van het hotel om 19u30 te halen. We nemen afscheid van Anita en nemen de trein terug waar nu wel genoeg plaats is om te zitten. Bij aankomst genieten we eerst nog van een lekker ijsje in La Marinella en we zijn niet de enigen 🙂 Daarna slaan we nog wat water in bij de supermarkt en keren via de shortcut tunnel naar het hotel terug. Die brengt ons inderdaad heel rap bij de poort van het hotel. We verfrissen ons, Bernard gaat het zwembad verkennen dat lekker verfrissend is. Ik werk ondertussen het verslag bij en bel even naar het thuisfront.

Tegen 18u45 gaan we naar de bar om te aperitieven. Het worden 2 grote lokale bieren, best te drinken. Een deel van onze groep is ook aan het genieten. Tegen 19u30 gaan we dineren. Dit bestaat uit 4 gangen : de eerste gang is de antipasta dat we zelf aan het buffet afhalen. De keuze is zeer uitgebreid en lekker. De twee volgende gangen (pasta en hoofdgerecht) worden aan tafel geserveerd; daarvoor hebben we de avond ervoor onze keuze moeten maken uit het menu. Tenslotte krijgt iedereen nog hetzelfde dessert. Op tafel staan ook karaffen met lekkere rode en witte wijn en water.

Als pasta krijgen we risotto met paddenstoelen (F) en pasta Cavatelli met inktvis inkt die er niet echt smakelijk uitziet (B). Als hoofdgerecht volgt er vis met salmonglio saus (F) en kalkoenfilet met artichokes (B). Het dessert is een soes met mascarpone in de vorm van een zwaan. Heel lekker allemaal en ruim voldoende. In de bar drinken we als digestief een J&B whiskey on the rocks en keuvelen we nog wat na met enkele leden van de groep. We trekken ons daarna terug en relaxen nog wat voor we gaan slapen. Een mooie dag 🙂 

We staan op om 6u30. Goed geslapen. Het is weeral een stralende dag. We genieten rustig van het ontbijt. Tegen 8u45 verzamelen we aan de poort van het hotel waar we onze gidsen Anita en Rens ontmoeten. We stappen op de bus voor een rit van ruim 2 uur via de Aspromonte bergen richting Ionische zee. Onderweg vertellen Anita/Rens allerlei weetjes over Calabrië.

Wanneer we via slingerwegen door het Aspromonte Nationaal Park rijden, doemt Gerace al van verre op. Dit historische dorp ligt op een hoogte van 450 meter en heeft een adembenemend uitzicht over de Ionische Zee. De omgeving is ruig en indrukwekkend, omringd door rivieren en steile rotswanden die het dorp door de eeuwen heen een natuurlijke bescherming boden. De naam Gerace is afgeleid van het Griekse jerax, wat ‘sperwer’ betekent. Volgens een oude legende wees een roofvogel deze locatie in 915 aan de inwoners van Locri, die op de vlucht waren voor Saraceense invallen. We rijden met een boemeltreintje naar een uitzichtpunt voor een fotostop op het dorpje op de rots. Daarna rijden we omhoog naar het centrum.

Van de meer dan 100 kerken blijven er vandaag nog amper 19 over. Aan het plein van de 3 kerken bezoeken we de San Francisco kerk met in de kapel een gedenksteen van prins Ruffo, de vader van onze oud-koningin Paola. Wie er juist in de graftombe ligt was niet geheel duidelijk volgens de gidsen. De 2 andere kerken van het plein waren dicht. Oef 😉 We wandelen vervolgens verder naar de imposante romaans-renaissance kathedraal. Die is echter dicht voor 1 jaar wegens verbouwingswerken om het gebouw aardbeving bestendig maken.

Er vlakbij lopen we een klein museum binnen waar een mooie opstelling te zien is van de uniformen van de carabinieri van vroeger en nu. Bij het buiten komen vernemen we van een local dat de ingang van de kathedraal verplaatst is naar de zijkant. We kunnen dus toch nog binnen en kunnen een kort kijkje nemen in de kathedraal die volledig verdwenen is achter stellingen. Het museum van de kathedraal is wel open en toont een prachtig 17de eeuws wandtapijt van de Vlaamse meester Jan Leyniers. Verder ontdekken we allerlei kerkelijke voorwerpen zoals kazuifels, mijters, kelken, monstransen, zangboeken, … We wandelen nu verder naar de westzijde van het dorpje waar we de ruïnes van een romaans kasteel zien.

We krijgen nu een uurtje vrij voor een korte lunch. We keren hiervoor terug naar de kathedraal en gaan binnen in Bistrot des Artistes, cucina tipica. We eten er een panini Speedy Gonzales met een grote bier. Daarna eten we nog een lekker ijsje. Lekker 🙂 We verzamelen op het afgesproken uur aan de kathedraal. Een deel van de groep is echter nog niet klaar met de lunch. We wandelen door de prachtige zonnepoort (Porta del Sole) naar het panoramisch uitzicht Il Balcone Le Bombarde, zo genoemd naar de kanonnen die de vele vijanden moesten afschrikken. Hier genieten we van een weids panorama over de vallei en de Ionische Zee.

De gids gaat ondertussen de rest van de groep ophalen. We vertrekken samen met het boemeltreintje naar de bus en vangen de terugtocht aan. De sfeer zit er goed in als de gids enkele Italiaanse klassiekers afspeelt die luidkeels worden meegezongen tot groot jolijt van Anita. Als we bijna in Zambrone aankomen blijkt de grote weg volledig afgesloten wegens een ongeval. De chauffeur volgt nu noodgedwongen de kleinere wegen bij de kust. Die zijn extra druk en verschillende keren horen we opgewonden stemmen op de bus over bijna aanrijdingen. Uiteindelijk komen we toch heelhuids aan en de chauffeur krijgt een welverdiend applaus.

Na de douche werk ik het verslag bij, Bernard gaat nog even zwemmen. Om 19u gaan we aperitieven in de bar met een bier. Daarna gaan we dineren. Na het antipasta buffet hebben we een pasta met zalm, gevolgd door een hamburger met kaas en frietjes. Het dessert is tiramisu. We betalen de facultatieve boottocht naar de Eolische eilanden voor morgen (65€). Daarna nog een Jack Daniels whiskey als digestief in de bar voor we ons terugtrekken op onze kamer. We gaan vroeg slapen want morgen worden we door de rederij opgehaald om 7u.

We staan vroeg op om 5u45, nemen een douche en gaan tegen 6u45 ons ontbijtpakket afhalen aan de receptie. Om 7u worden we aan de poort van het hotel opgehaald door de bus van de rederij. We zijn met 14 man plus de gidsen Anita en Rens. Op het programma staat een bezoek aan Vulcano met zijn modderbaden en vulkaankraters in de zee. Vervolgens naar Lipari, het grootste eiland dat voor 25% uit puimsteen bestaat. Als laatste varen we langsheen Stromboli, de meest actieve vulkaan van de archipel. We kunnen hier jammer genoeg niet aan land gaan wegens een ban op actief toerisme door de burgemeester.

We rijden naar de haven van Tropea. Onderweg pikken we nog wat passagiers op aan verschillende hotels. We schuiven aan voor de tickets en wachten nog even aan de kade op onze boot Savadore Eolie. Tegen 8u schepen we in en zoeken ons een plaatsje op het lager dek. Ik ga een koffie halen en we spreken ons ontbijtpakket aan. Het is wel heel sober : een taai broodje met hesp, wat beschuiten met confituur, een appel en een flesje water. Al bij al toch wat spartaans in vergelijking met het ontbijt in het hotel 🙁 Daarna verkennen we de boot van onder tot boven. Er staat veel wind en de zon schijnt : een gevaarlijke combinatie. We keuvelen wat met onze medereizigers. Velen zijn nog wat slaap aan het inhalen of zijn aan het kaarten om de tijd te doden.

Na ruim 2 uur komen we aan op Vulcano. Er hangt een sterke zwavelgeur (rotte eieren). De Vulcano della Fossa is bijna 400 meter hoog en is voor het laatst actief geweest in 1890. De krater heeft een doorsnede van 500 meter en wordt omringd door fumarolen (openingen in de aarde), die voornamelijk zwavel uitstoten en herkenbaar zijn aan hun felgele kleur. We zien bovenop de krater verschillende stipjes bewegen; de dapperen die de beklimming hebben aangedurfd ;-). We wandelen met de gids langs het zwavelbad Pozza dei Fanghi, een natuurlijk zwavelhoudend modderbad met een aangename, constante temperatuur van 34 °C. De modder zou een helende werking hebben voor mensen die kampen met botziekten en ademhalingsproblemen. Het zorgt tevens voor een babyzachte huid, tenminste als je er niet langer dan 20 min in blijft 😛

We wandelen nu verder naar het zwarte strand met fijn lavazand. Even verder ligt het grote zandstrand Ponente, het meest populaire strand op Vulcano. Het werd gevormd na de uitbarsting op een nabijgelegen vulkaan eiland. Hierdoor werden de 2 eilanden permanent verbonden met elkaar. In de zee voor dit strand zien we een borrelende thermische bron waar je best niet te dichtbij zwemt. Vervolgens wandelen we nog even door het stadje met zijn vele winkeltjes en restaurantjes. Plots valt mijn oog op het Guinness logo aan Cantine Stevenson bij de haven. Wat een gelukkig toeval, nooit gedacht wat we ons favoriet bier hier zouden vinden. We bestellen ons direct een pint en genieten er volop van. Tegen 11u45 gaan we naar het verzamelpunt en keren op tijd terug naar de haven voor de korte vaart naar het volgende eiland.

Een kwartier later komen we aan op Lipari, het grootste eiland van de Eolische archipel. We besluiten om met de groep samen te gaan lunchen in Da Francesco Ristorante Pizzeria Bar. We nemen op aanraden van Anita een Spaghetti Alla Eoliana met olijven, kappertjes, tomaten en tonijn met een grote bier. Dat smaakt geweldig 🙂 We gaan daarna individueel afrekenen aan de kassa. Vervolgens vatten we de verkenning aan. We wandelen door de winkelstraat. Aan de Spaanse trappen gaan enkel de dapperste mee naar boven. We zien duidelijk dat de oude stadsmuur gedeeltelijk werd afgebroken om deze doorgang mogelijk te maken.

Bovenop staat de Bartolomeus kathedraal die we even bezoeken. Deze apostel werd indertijd gemarteld door zijn huid te verwijderen. In de archeologische zone langs de Via Castello kan je zien hoe de opeenvolgende culturen bovenop de resten van de bouwwerken van hun voorgangers bouwden. We treffen in een parkje een aantal stenen sarcofagen aan. In de buurt ervan werd in 1978 een openluchttheater aangelegd volgens het klassieke model van de oude Griekse theaters. Vanaf de muren hebben we een prachtig uitzicht op de stad met zijn typische bouwstijl : kubusvormige huizen met platte daken die tevens dienst doen als terras. Een andere stijl is niet toegelaten vanwege de UNESCO status van het eiland. We schepen terug in om 15u voor het volgende eiland.

We varen achtereenvolgens langs Salina, Ditella en tenslotte Stromboli. Op het ogenblik dat we die naderen is er een kleine uitbarsting. Het is dan ook de meest actieve vulkaan van Europa. Om de 20 min is er een kleine uitbarsting. De fototoestellen doen overuren. We varen nu terug naar Tropea waar we rond 18u aankomen. Het binnenvaren is bijzonder pittoresk met de huizen op de hoge rotskliffen langs de zee. Het is even zoeken naar het busje dat ons moet terugbrengen naar het hotel. Na even wachten komt het eraan; alle passagiers stappen in en worden keurig terug afgezet aan hun hotels. Wij komen aan om 18u25.

We nemen rap een douche en begeven ons naar de bar voor het aperitief. Om 19u30 gaan we dineren. We schuiven terug aan voor een zeer diverse selectie hapjes aan het antipasta buffet. Daarna volgt een pasta carbonara met niet appetijtelijke stukjes varkensvel. De gebraden varkenshesp staat prominent opgesteld in het restaurant en wordt geshowd met de nodige animatie op accordeon en Keltische trommel. Als hoofdschotel kozen we voor een lekkere kabeljauw met kappertjes en diverse groentjes. We sluiten af met een stukje gebak van de enorme taart in de vorm van Calabrië die met 2 man door het restaurant wordt gedragen, weeral begeleid met accordeon en trommel. Dit keer nemen we geen digestief in de bar maar keren terug naar de kamer. Het is een lange en vermoeiende dag geweest.

We staan rustig op rond 6u. Weeral een wolkeloze hemel. Het belooft een warme dag te worden. Vandaag bezoeken we Reggio Calabria helemaal in het zuiden tegenover Messina in Sicilië en het vissersdorpje Scilla iets meer noordwaarts. Voor we hieraan beginnen de gebruikelijke routine : douchen , klaarmaken, ontbijten om 7u30 en verzamelen aan de poort van het hotel om 8u45. We rijden op kleinere wegen langs de kust richting het zuiden. Aan Capo Vaticano stoppen we even voor een prachtig panorama op de zee en de kustlijn. Een Italiaan is bezig opnamen te maken met zijn drone. We rijden verder en in Joppolo pikken we gids Anita op die hier woont.

We gaan nu de autostrade op en rijden door een opeenvolging van tunnels en bruggen. Dat brengt herinneringen boven aan onze rondreis door Sicilië zoveel jaren geleden. Onderweg zien we veel plantages van appelsienen, olijven en kiwi’s. Door een afgesprongen contract met Fanta wegens de erbarmelijke werk- en leefomstandigheden van de Afrikaanse plukkers is de appelsien productie veel minder geworden en grotendeels vervangen door kiwi’s.

Bij aankomst in Reggio Calabria wandelen we met een gestaag tempo door de hoofd winkelstraat naar de majestueuze kathedraal van Maria Santissima Assunta, een perfect voorbeeld van neoromaanse architectuur. De kathedraal werd na de verwoestende aardbeving van 1908 volledig herbouwd en herbergt prachtige kunstwerken en relikwieën. Het imposante interieur en de serene sfeer maken het een plek waar je even tot rust kunt komen en de geschiedenis van de stad kunt voelen. De barokke zijkapel is heel mooi.

Vervolgens wandelen we over de Lungomare Falcomata, de langste promenade van Italië. Dit schilderachtige wandelpad langs de kust biedt een prachtig uitzicht op de Straat van Messina en het nabijgelegen Sicilië. De Lungomare wordt vaak de “mooiste kilometer van Italië” genoemd vanwege het adembenemende panorama, de palmbomen, en de elegante villa’s die het pad omzomen. Aan het standbeeld van de Overwinning nemen we een groepsfoto. Daarna krijgen we tijd voor een korte lunch in restaurant Arancini : enkele pizza punten en een bier. De maag is weer enigszins gevuld.

Om 14u vertrekken we naar het pittoreske vissersdorpje Scilla. We rijden op de oude weg langs de Amalfi kust. Vandaag hebben we geluk want we zien talrijke zwaardvisboten met hun typische lange masten. Daarin zitten 1 of 2 man die de boot besturen en de vissen spotten. Die worden dan met een harpoen gedood vanaf de verlengde boeg. Meestal per 2 omdat mannetje en vrouwtje elkaar niet verlaten. Vandaag is de zee echter te woelig en de zichtbaarheid niet optimaal.

We wandelen langs het strand richting het kasteel van prins Ruffo, de vader van onze oud-koningin Paola. We bezoeken even het kleine haventje met de kleurrijke vissersbootjes. Daar ligt ook één van de modernere zwaardvisboten aangemeerd met een iets kortere mast en de besturing in het arendsnest. Na een tijdje vaart die de haven uit op zoek naar een buit. We wandelen nu door Chianalea, een historische wijk van Scilla. Die wordt vaak het “Klein Venetië” van Zuid-Italië genoemd. De nauwe straatjes en kleurrijke vissershuizen, die direct aan het water liggen, creëren een unieke sfeer.

Er staat nog een bezoek aan het kasteel van Ruffo gepland, maar de gids verneemt dat het gesloten is. Nog een geluk want het is weer zeer warm en dat bespaart ons een lastige klim. De meesten van de groep zoeken dan maar een terrasje op, wij kopen ons een verfrissend ijsje en wandelen wat verder door de pittoreske wijk. Op de terugweg naar de bus passeren we restaurant Glauco, waar Albert en Paola steeds dineerden voor ze met de boot gingen varen.

We keren nu terug naar het hotel. In Joppolo neemt Anita afscheid van ons. De rest van de terugweg wordt weer opgeluisterd met allerlei hits en verzoeknummers uit de verzameling van gids Rens. We komen tegen 18u15 aan in het hotel. We nemen een douche, Bernard gaat nog eens zwemmen, ik werk het verslag bij en we gaan samen aperitieven aan de bar en daarna tegen 19u30 dineren. We schuiven aan voor de lekkere antipasta aan het buffet, gevolgd door risotto met saffraan en spekjes. Het hoofdgerecht is kalfsvlees met wijnsaus. Het vlees is maar zozo, de saus is wel lekker. Het dessert is een chocolade gebakje met pruimenlikeur confituur. Daarna gaan we nog naar de bar met een deel van de groep voor een digestief. Dat wordt een Jack Daniels whiskey. Tegen 10u30 keren we terug naar de kamer en chillen nog wat voor we gaan slapen.

We staan op het gebruikelijke uur op. Het is een wat vochtige warme morgen. De zwaluwen aan ons terras geven hun pogingen om een nest te bouwen niet op, niettegenstaande die om de paar dagen door het personeel verwijderd wordt 🙁 Na het ontbijt gaan we tegen 9u naar de poort van het hotel voor de start van onze daguitstap.

We rijden eerst naar Pizzo Calabro waar we na een half uurtje rijden aankomen. We bezoeken eerst de kerk van Piedigrotta aan het strand. Het heiligdom is zo bijzonder omdat het uit een reeks verbonden grotten bestaat die uit het zachte tufsteen zijn gehouwen. Het is de geschiedenis en legende die het heiligdom uniek maakt. Rond 1670 kwam een schip voor de kust van Pizzo in een zware storm terecht. De matrozen hadden tijdens het bidden de gelofte afgelegd om een kapel te bouwen gewijd aan de Madonna als ze gered zouden worden. Het schip zonk en de meesten wisten de kust al zwemmend te bereiken. Ze houwden een primitieve kerk uit de tufsteen rots en plaatsten de schilderij van de Madonna boven het altaar. Later werden door Calabrese kunstenaars extra grotten en Bijbelse taferelen gehouwen uit de tufsteen wat resulteerde in een waar meesterwerk.

We wandelen nu naar de Aragonese burcht die oorspronkelijk werd gebouwd om de Saracenen tegen te houden. Later deed die dienst als gevangenis. In dit ‘Castello Murat’ is nu een permanente tentoonstelling van de laatste momenten van Joachim Murat’s leven : van zijn gevangenneming tot zijn proces en executie op 13 oktober 1815. Hij was de schoonbroer van Napoleon Bonaparte. We vinden hier originele documenten, schilderijen en taferelen met levensechte mannequins over deze historische periode.

We bezoeken daarna ijssalon Moreno waar we de Italiaanse ijs specialiteit Tartufo di Pizzo proeven. Lekker 🙂 De naam is gebaseerd op het Italiaanse woord voor truffel, niet omdat deze ondergrondse paddenstoel in het gerecht is verwerkt maar wel omdat het zoete dessert het uiterlijk heeft van een truffel. Het traditionele Tartufo ijs is gemaakt van hazelnoot ijs met een vulling van chocoladesaus, waarna het wordt verpakt en in de vriezer gelegd. Voor het serveren wordt het in een mengsel van cacaopoeder en suiker gerold. We krijgen van de 83 jarige eigenaar een levendige demonstratie op zijn Italiaans hoe dit ijs gemaakt wordt. We  krijgen daarna een uurtje vrij om iets te gaan eten. We nemen wat chicken wings met frietjes en een Peroni pils in restaurant Charleston. Daarna verzamelen we terug en wandelen gezamenlijk naar de hoger gelegen parking waar de bus ons komt oppikken.

We vertrekken nu naar Zungri. We moeten een heel eind omhoog over de bergkam en de motor van ons busje raakt oververhit. We moeten verschillende keren enkele minuten stoppen om de motor wat te laten afkoelen. We komen uiteindelijk toch in Zungri aan waar we eerst enkele typische Calabrese producten proeven aan Bottega il girasole. Er zijn toastjes met zoete en hartige confituren en chutney’s. Er zitten ook enkele pikante tussen met plaatselijke pepers. Er wordt duchtig geshopt in de winkel.  Daarna wandelen we langs de kerk Santuario della Madonna della Neve die we even bezoeken. Het gaat nu verder naar een klein volksmuseum met allerlei voorwerpen en kleren uit vervlogen tijden. Buiten wil de eigenaar perse nog een groepsfoto maken.

We dalen nu af via trappen en ongelijke uit de rotsen gehouwen treden en dikke touwen aan de muren naar de uit de rotsen gehouwen woningen.Die zijn gebouwd door Basiliaanse monniken in het begin van de 12de eeuw, maar na twee eeuwen weer verlaten. Vandaag de dag vind je over een gebied van in totaal bijna 3000 m2 zo’n honderd rotswoningen van verschillende groottes en vormen. Meer recent hebben de rotswoningen ook nog een belangrijke rol gespeeld als bescherming tegen de bombardementen van wereldoorlog II. We keren na een kort terrasbezoekje voor een Peroni terug naar het hotel waar we om 17u aankomen.

Het was 33°C vandaag, morgen wordt een meer dragelijke 25° voorspeld. Ik neem rustig een douche, Bernard gaat nog even zwemmen. Tegen 19u gaan we aperitieven in de bar, dit keer met een gin tonic (F) en een bier (B). Daarna lunchen met de antipasta van het buffet. Dit keer zijn er ook lekkere mosselen. We vervolgen met pasta met scampi’s, gevolgd door gefrituurde calamaris en gamba’s (F) en varkensgebraad met kaas (B). Als dessert volgt een bladerdeeg gebakje. We trekken vervolgens met een deel van de groep naar de bar voor een digestief Jack Daniels whiskey. Tegen 23u50 gaan we terug naar de kamer en gaan slapen.

Opgestaan om 6u. Ons rustig klaar gemaakt. Voor de eerste keer zien we wat wolken in de lucht. Zou de voorspelling van een wat draaglijke 25°C dan toch kloppen? Vandaag staat een bezoek aan de wekelijkse markt van Vibo Marina op de planning, alsook een bezoek aan een olijfboerderij in Limbadi. We gaan op het gebruikelijke uur ontbijten en verzamelen daarna om 9u15 aan de poort van het hotel.

We vertrekken naar Vibo Marina in een grote bus met nieuwe chauffeur. Hij rijdt een paar keer op en af door het stadje op zoek naar de markt. Tenslotte stopt hij aan het kantoor van de carabinieri om de weg te vragen. Blijkt dat we reeds vlakbij de markt zijn. We stappen dan ook uit om die te gaan verkennen. Het is een grote markt met heel veel streekproducten : groenten en fruit, allerlei soorten kazen en varkensworsten. Er staat zelfs een mobiele beenhouwer waar je je koteletje kan bestellen. Verder zijn er veel stands met kledij, schoenen, handtassen en rugzakken, huishoudmateriaal, … Ik koop mij een nieuwe lederen riem. Bernard ook, maar de kleinste maat is nog te lang voor hem. Geen nood, prompt worden extra gaten in de riem geponst 🙂 Verder koop ik nog een kleine tas met handige opbergvakken, ideaal om mee te nemen op een vliegtuig.

Daarna gaan we met de groep naar bar Tropical om te aperitieven. We nemen een Peroni pils. Rond 12u30 zakken we af naar Pedro Pizzeria Ristorante voor het middagmaal. Ik ga voor 2 opgevulde aubergines en een cola; Bernard voor een pasta parmigrana, roastbeef en een bier. Dit alles met een portie lekker brood.

Rond 14u gaan we de bus opzoeken voor de rit naar Limbadi. Die duurt ruim 1 uur en gaat over kronkelende bergwegen.  We komen aan bij Mafrica Farm. We krijgen een heldere uitleg van de eigenaar over de olijven in zijn boomgaard; ttz een klein stukje ervan want hij heeft 10.000 olijfbomen staan op zijn domein. De olijven worden in de periode van oktober tot december  geplukt. De kleur en de smaak van de olijven verschilt naargelang het tijdstip van de pluk : van groen en bitter over lila tot zwart en milder. Insecten die hun eitjes in de olijf willen leggen bestrijden ze op een natuurlijke wijze. Ze lokken de mannetjes via vallen met feromonen van de wijfjes. De wijfjes lokken ze met zakjes proteïnen met verdelgingsmiddel die in de bomen hangen.

We proeven nu de extra virgini “Armonico”. Die is gemaakt van de mildere lila en zwarte olijven. De toastjes zijn er royaal mee besprenkeld en die smaakt fantastisch. Vervolgens gaan we de machines en het productieproces bekijken. De oogst gebeurt met een machine die de olijven van de boom schudt in een net. Daarna wassen en cutteren ze de olijven tot een pasta met pit en al. In de volgende machine houden ze de pasta gedurende een tijd op 27°C; de eerst olijfolie wordt afgevangen. Vervolgens gaat de rest naar een centrifugaal molen om de rest van de olie af te scheiden. De term “extra” krijg je maar als je voldoet aan 70 verschillende criteria. We proeven tenslotte de extra virgini “Verdello” die gemaakt is van de groene olijven. Die smaakt mij te bitter. Daarna is het tijd om te shoppen.

We keren nu via de scenic route terug naar Zarbone.  De grote bus wringt zich een weg door allerhande kleine dorpjes met smalle straatjes; millimeter werk 😎 We komen aan om 17u30. Bernard gaat nog een laatste keer zwemmen, ik neem een douche en maak mijn verslag. Daarna nog één maal de gebruikelijke routine : aperitieven in de bar en om 19u30 dineren. Na de koude en warme antipasti volgt een pasta met krab en mosseltjes (F) en een rode spring pea soep (B). Daarna voor beiden een makreel filet met tomaatjes, artisjokken en kappertjes. Het dessert is een ijs.

Daarna heeft gids Rens ons uitgenodigd in de bar voor een nabespreking van de reis. Op de tafels liggen 20 postkaarten waarvan we er elk een kunnen kiezen om er iets over te vertellen. Ik kies die van Vulcano omdat we daar heel onverwacht toch nog onze geliefde Guinness konden proeven 😛 Daarna bestellen we nog een digestief en keuvelen wat verder over de reis. Tegen 11u keren we naar de kamer terug, kijken nog wat tv en gaan slapen.

We staan wat later op. Het is terug licht bewolkt en er wordt 25°C voorspeld. Om 7u30 gaan we rustig ontbijten. Daarna pakken we onze valiezen en checken uit om 10u. De valiezen laten we achter in het hoofdgebouw op verdieping -1. Vervolgens zit een groot deel van de groep op het terras wat te keuvelen. Iets na 12u gaan we naar La Marinella aan het station voor een licht middagmaal met arancini di riso ofte gefrituurde Siciliaanse rijst ballen. Ik kies een versie met gehakt, Bernard een met ajuin en kaas. We drinken er een Peroni pils bij. We sluiten af met een lekker ijsje.

Tegen 13u45 worden de valiezen met de elektrische karretjes naar de ingang van het hotel gebracht waar we verzamelen voor de terugreis. We vertrekken iets vroeger naar domein Lento voor de wijnproeverij. We krijgen uitleg over de 3 wijngaarden oa ook Cabernet Sauvignon en Chardonnay. De druiven worden vanaf augustus manueel geplukt door buitenlandse seizoenarbeiders. De druiven worden in een speciale machine gestort die ze licht kneuzen. Daarna komen ze in gistingstanks terecht die regelmatig omgeroerd worden. Na een tijd worden de vaste delen eruit gefilterd en wordt de vloeistof in speciale tanks gepompt waarvan de temperatuur nauwkeurig onder controle wordt gehouden. Na enkele maanden kan de jonge wijn gebotteld worden. Andere wordt op eiken vaten geplaatst om verder te rijpen.

In de semi automatische bottelarij kunnen ze tot 12.000 flessen per dag bottelen. Een deel van de wijn exporteren ze oa naar België. Dan is het tijd om 2 van hun wijnen te proeven. We starten met een Greco Lamezia, een jonge witte wijn. Smaakt best lekker. Vervolgens wordt een royale portie pasta al forno aangeboden. We proeven ondertussen van de Dragone, hun jonge rode wijn. Die gaat uitstekend bij de pasta. Er zijn ook nog heel wat hapjes : broodjes met pesto, schapenkaas met marmelade, schijfjes worst, stukjes pizza. Daarna kunnen de geïnteresseerden wat flessen wijn aankopen. Na een korte groepsfoto stappen we weer op de bus.

We zijn echter nog te vroeg voor de luchthaven en houden nog een half uurtje halt in een benzinestation/bar voor een drankje of een koffie. Iets na 18u komen we aan in de luchthaven en nemen afscheid van gidsen Anita en Rens en de chauffeur. We schuiven aan voor de incheck. Het gaat langzaam; er is slechts 1 loket voor de TUI vlucht naar Brussel. Daarna gaan we supervlot door de bagage check; er is immers niet zoveel volk. We begeven ons naar gate 5 waar de vlucht naar Brussel staat aangekondigd voor 20u35.

We stappen op via de achterste trap, want we zitten weer helemaal achteraan met de groep. We starten stipt op tijd. Eddy is al duchtig aan het snurken terwijl we nog taxiën op de tarmac; dat zal zo blijven tot we landen in Brussel. Arme Dini die er juist naast zit 🙁 De vlucht verloopt zonder problemen en we landen om 23u15. We halen onze valiezen op, nemen afscheid van de groep en begeven ons naar de uitgang. Onze chauffeur staat reeds klaar. Na een rap sigaretje voor Bernard worden we vlot naar huis gebracht waar we tegen 1u ‘s morgens aankomen. Ons Calabrees avontuur is voorbij, het was mooi 🙂